دعام کنید...

تو یادم کن فراموشم

تو روشن کن که خاموشم

نبر عشقو از آغوشم

بگو قلبت پشیمونه

نبر عشقو از این خونه

تو باور کن کلام من

مجنون تو از تو عاشق نمیبینم

اشکامو پاک کن محتاج تسکینم

آرامش من ای عشق دیرینم

بی تو هیچم

بی تو میمیرم

ای سر نوشت سازم

ای بال پروازم

پایان ندارم

بگو که آغازم

من رفته از یادم

گم گشته فریادم

             بی تو اسیـــــــــــــــرم

                                  با تــــــــــــــــــو آزادم...

                          آمد اما بی صدا خندید و رفت

                          لحظه ای در کلبه ام تابید و رفت

                          آمد از خاک زمین اما چه زود

                          دامن از خاک زمین برچید و رفت

                          دامن از چشمان من پنهان نمود

                          از نگاهم راز ها فهمید و رفت

                          گفتم این جا روزنی از عشق نیست

                          پیکرش از حرف من لرزید و رفت

                          گفتم از چشمت بیافشان قطره ای

                          ناگهان چون چشمه ای جوشید و رفت

                          گفتمش من را مبر از خاطرت

                         خاطراتش را به من بخشید و رفت

طی شد این عمر تو دانی به چه سان

                                                    پوچ و بس تند چنان باد وزان

که همه تقصیر من این است که خود میدانم

                                                    که نکردم فکری

که تامل ننمودم روزی

                                                    ساعتی یا آنی

که چه سان میگذرد عمر گران؟

                                                    کودکی رفت به بازی به فراغت به نشاط

فارغ از نیک و بد و مرگ و حیاط

                                                    همه گفتند:کنون تا بچه است

بگذارید بخندد شادان

                                                    که ژس از این دگرش فرصت خندیدن نیست

بایدش نالیدن

                                                    من نپرسیدم هیچ

هیچ کس نیز نگفت:

                                                   که پس از این ز چه رو نتوان خندید؟

زندگی چیست چرا می آییم

                                                  بعد از این چند صبا

به کجا باید رفت

                                                  با کدامین توشه به سفرباید رفت

بعد از آن باز نفهمیدم من

                                                  که چه سان عمر گذشت

لیک گفتند همه:

                                                  که جوان است هنوز

بگذارید جوانی بکند

                                                 بهره از عمر برد کام روایی بکند

بگذارید که خوش باشد و مست

                                                بعد از این باز ورا عمری هست

یک نفر بانگ در آورد که او

                                               از هم اکنون باید فکر اینده کند

دیگری آوا داد:

                                              که چو فردا بشود فکر فردا بکند

سومی گفت همان گونه که دیروزش رفت

                                             بگذز امروزش همچنین فردایش

با همبن احوال

                                             من نپرسیدم هیچ که چه سان وی بگذشت

آن همه قدرت و نیروی عظیم

                                             به چه ره مصرف گشت

نه تفکر نه تعمق و نه اندیشه دمی

                                             عمر بگذشت به بی حوصلگی

چه((توانی))که ز کف دادم مفت

                                             من نفهمیدم و نیز کس مرا هیچ نگفت

قدرت اهل شباب میتوانست ورا تا به خدا ژیش برد

                                            لیک بیهوده تلف گشت جوانی

هی هات!!!!!!!!!!

                                           آن کسانی که نمیدانستند زندگی یعنی چه رهنمایم بودند

عمرشان طی شده بیهوده و بی ارزش و کار

                                           و مرا میگفتند که چو آنها باشم

که چو آنها دائم

                                          فکر خوردن باشم فکر گشتن باشم

فکر تامین معاش

                                          فکر ثروت باشم

فکر یک زندگی بی جنجال

                                         فکر همسر باشم

کس مرا هیچ نگفت

                                         و مرا افسوس که چون عمر گذشت

معنی اش فهمیدم

                                         حال می پندارم حرف از زیستن این است رفیق

من شدم خلق که با عزمی خوب

                                         پای در بند هواها گشتم

پای در راه حقایق بنهم

                                         با دلی آسوده

مملو از عشق و جوانمردی و علم

                                         در ره کشف حقایق کوشم

زره جنگ برای بد و نا حق پوشم

                                         ره حق پویم و حق جویم و پس حق گویم

آنچه آموخته ام به دگران نیز نکو آموزم

                                          شمع راه دگران گردم و با شعله ی خویش

ره نمایم به همه گر چه سراپا سوزم

                                          نشدم خلق که متنفر باشم

نه چنین زاید و بی جوش و خروش

                                          عمر به باد و به حسرت فراموش

     ای صد افسوس که چون عمر گذشت معنی اش فهمیدم

            اینم عکس واسه عزیز ای خود خودم

              نظرنظرنظرنظرنظرنظرنظر

             یادتون      نره

نه آن مورم که در پایم نمانند

                                          نه زنبورم که از نیشم بنالند

چه گونه شکر این نعمت گذارم

                                          که دارم زور و آزاری ندارم

                             دخترم با تو سخن میگویم

                             گوش کن با تو سخن میگویم

                             زندگی در نگهم گلزاریست

                             و تو با قامت چون نیلوفر

                            شاخه ی پر گل این گلزاری

                      من در اندام تو یک خرمن گل میبینم

                       گل گیسو گل لبها گل لبخند شباب

                    من به چشمان تو گل های فراوان دیدم

                            گل عفت گل صدرنگ امید

                      گل فردای بزرگ گل فردای سپید

                          می خرامی و تو را مینگرم

                   چشم تو آیینه ی روشن دنیای من است

                    تو همان خرد نهالی که چنین بالیدی

                دیده بگشا و در اندیشه ی گل چینان باش

                             همه گلچین گل امروزند

                              همه هستی سوزند

                   کس به فردای گل باغ نمی اندیشد

                 آنکه گرد همه گلها به هوس میچرخد

                            بلبل عاشق نیست

                      بلکه گلچین سیه کرداریست

              که سراسیمه دود در پی گلهای لطیف

              تا یکی لحظه به چنگ آرد و ریزد بر خاک

             دست او دشمن باغ است و نگاهش ناپاک

                           تو گل شاداب منی

                  به ره باد مرو/غافل از باغ مشو

            ای گل صد پر من با تو در پرده سخن میگویم

                گل چو پژمرده شود جای ندارد در باغ

                       گل پژمرده نخندد بر شاخ

                      کس نگیرد ز گل مرده سراغ

                       دخترم با تو سخن میگویم

                      تو که تک گوهر دنیای منی

                      دل به لبخند حرامی مسپار

                    دخترم ای همه ی هستی من

               تو چراغی تو چراغ همه شبهای منی...

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من نمیگویم سمندر باش یا پروانه باش

                 گر به فکر سوختن افتاده ای مردانه باش

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

قربون همه تون برم

نظر فراموش نشه

دوستتون دارم                                                     ...فعلا...